Regelmatig krijg ik de vraag: “Vind je het niet zwaar om te werken met mensen die worstelen, die vastzitten, die het moeilijk hebben?”
En elke keer is mijn antwoord hetzelfde: “Nee. Ik vind het prachtig. Want ik zie mensen. Ik voel/zie hun echte zelf, al is die soms lastig te waar te nemen of hebben ze die goed verstopt.”
Ik zie mensen in hun geheel. Niet alleen de delen die ze gewend zijn aan de buitenwereld te laten zien, maar ook die rauwe stukjes. De twijfel. De boosheid. Het verdriet. De pijn. De angst om niet genoeg te zijn. De schaamte en de schuld. En juist daarom vind ik iedereen die ik mag begeleiden fantastisch. Omdat ze (zich laten) zien. Echt laten zien.
Lees verder